De spiegel

Volgens mij voelt het aan alsof het gisteren was. Als tiener genadeloos en hulpeloos meekijken naar de televisiebeelden van verhongerde kinderen uit voornamelijk Afrika. Beelden die elke avond werden vertoond op de beeldbuis, om de ernst van de situatie aldaar aan te halen. Een ieder kan zich die keiharde, hartverscheurende beelden wel herinneren. Kinderen die hopeloos uit hun ogen staren, waarbij zelfs het vocht voor hun tranen geen kans krijgt langs de wangen te lopen, vanwege de extreme droogte (=dorst) en honger. Moeders die verdrietig moeten toekijken hoe zij hun kroost geen bordje eten kunnen bieden en elke dag weer hopen dat de zoveelste hulporganisatie hun ‘smeekbede’ zal beantwoorden.

Wereldhonger; het lijkt verdwenen te zijn van de zogenaamde “mainstream-media”, maar is nog rijkelijk aanwezig in een subtielere vorm. Het is een wereldprobleem dat toentertijd als één van de, hetzij de, grootste bedreiging(en) voor de mensheid werd gezien. Elke dag werd er gepropageerd hoe slecht die mensen het hadden en de sterfte die ermee gepaard ging. De gehele wereldbevolking vroeg zichzelf af, hetzij met schuldgevoelens of uit liefde voor de medemens, “wat zal er gedaan worden om deze arme mensen uit hun noodsituatie te helpen”? Echter heeft deze vraagstelling en indirecte medeleven niet veel bijgedragen voor het verhelpen van de situatie, want nog steeds zie je die beelden op de tv. Ze lijken tijdloos, maar moeten we het tijdloze gewoon maar accepteren? Kunnen we dit en andere wereldproblemen niet oplossen? En laten we het daarbij als of wereldhonger een soort natuurwet is?  Wereldhonger lijkt hierdoor een hardnekkig, moeilijk uit te roeien probleem, maar is DAT WAAR? De aarde in combinatie met onze technologie kent in potentie alleen maar overvloed. Waar is het  fout gegaan dat dit fenomeen zich desondanks nog steeds voordoet? En, waar moeten we de definitieve oplossing dan wel zoeken? Bij de sociaal-maatschappelijke NGO-organisaties, politici, kerkleiders of bij de mens zelf?

Veel onderzoek, veel (mondiaal) overleg, veel woorden, weinig daden. De problemen blijven en nieuwe problemen sluiten zich daarbij aan.  De omvang en complexiteit lokaal en mondiaal, lijken toe te nemen. De politieke- en economische systemen zijn op wereldniveau gewoon chaos, de tandeloze Verenigde Naties ten spijt. Politieke en economische deelbelangen botsen omdat een ieder zijn eigen belang voorop stelt. Dit leidt er toe dat de oplossing van het hongerprobleem niet echt structureel ter hand wordt genomen omdat er geen economisch of politiek voordeel mee te behalen valt. En zo worden problemen bewust of onbewust in stand gehouden.  Door het constant voorop stellen van belangen van invloedrijke magnaten en politieke en economische belangen verschuift het belang van menselijkheid, van compassie, begrip en liefde voor de (verre) medemens, steeds verder naar beneden op het lijstje met prioriteiten.  Het gevolg hiervan is onder andere de kloof tussen arm en rijk die steeds groter wordt. Situaties dreigen flink uit de hand te lopen op allerlei vlakken, doordat verhoudingen niet zijn wat ze zouden moeten wezen.

Enkele problemen die zich momenteel globaal manifesteren en zich ook voordoen in Suriname zijn:
1. Vergroting van inkomensongelijkheid (kloof tussen rijk en arm wordt groter; middenklasse dreigt te verdwijnen)
2. Toename van werkeloosheid (inflatie en devaluatie van de SRD hebben de kansen hiertoe, in Suriname vergroot)
3. Ontbreken van transparant, open en oprecht leiderschap ( communicatie is eenzijdig, weinig tot geen overleg of dialoog en weinig tot geen kansen voor de samenleving in actieve participerende rollen)
4. Democratie loopt gevaar ( onrust in de samenleving; protestmanifestaties)
5. Aanwezigheid van geostrategische competitie (betwist gebied tussen Guyana – Suriname)
6. Apocalyptische weersomstandigheden (watersnood, heftige regenbuien met enorme windstoten, Climate Change)
7. Uitblijven van kwalitatieve gezondheidszorg voor een ieder (ontbreken van financiële middelen en “human capital”)
8. Geestelijke achteruitgang en verslechtering van normen en waarden (toenemende criminaliteit, moord en zelfmoord en geweldpleging)

Als Surinamers kunnen we dus vlak in onze ‘achtertuin’ kijken om te merken dat hetgeen zich wereldwijd voltrekt onvoorstelbare chaos, dood, en verderf met zich zal meebrengen, mits we een flinke ommekeer maken. Een ommekeer in ons denken en waar we staan als mens, tegenover onszelf en tegenover elkander. Liefde, respect en eenheid. Deze dienen op de voorgrond te treden in plaats van haat, eigenbelang en verdeeldheid. De drie laatste hebben nooit eerder een probleem opgelost. Integendeel, heeft het ons gebracht naar dit cruciaal punt in de geschiedenis. Natuurlijk had de mensheid het niet zo ver moeten laten komen. Maar als zich nu een kans voordoet om er wat aan te doen, moet je die met beide handen vastgrijpen. Echter, deze problemen met een destructieve karakter, vereisen  immense daadkracht,  doordachte wijsheid, ijzersterke vertrouwen, en uitgemeten inzicht en een zekere mate van openheid en anders denken om de mens in staat te stellen om tot een oplossing te kunnen komen. Indien omvangrijke uitdagingen zich aanmeldden, dienen ze een algemeen nationaal karakter te krijgen. Simpelweg vanwege het feit dat wij als samenleving, medeverantwoordelijk zijn voor het verloop en het succes.

Verder is vast te stellen dat alle voorgaande, hedendaagse en eventueel toekomstige wereldproblemen een direct of indirect verband met elkaar hebben. We moeten dus wel realiseren  dat  zonder de juiste aanpak van de oorzaak, elk voorstel tot enige duurzame oplossing nutteloos zal  zijn en gedoemd te mislukken. Dus waar ligt de ultieme oplossing voor de problemen van de wereld van vandaag als het niet alleen ligt bij de zojuist opgenoemde hoogwaardige kwaliteiten?

De kerngedachte die hier wordt voorgesteld is dat de oorzaak van de grote wereldproblemen op het gebied van ideeën te zoeken is, en bovenal wat en hoe mensen denken. Het is dus noodzakelijk om de ideeën die deze wereld en menselijke attitudes en gedrag  vormen, te herstellen. De labels, Ik ben Moslim en jij bent Christen; Ik ben zwart en jij bent wit zijn overbodig in een constant veranderende natuur en maatschappij. We moeten daarom de moed bijeen rapen en in de spiegel durven te kijken en de vraag te stellen “Wie ben Ik, wat is mijn rol, wat zijn mijn competenties als mens en waar wil of ga ik heen?” Jezelf aanschouwen in de spiegel is een aanschouwing, die u zal helpen uw medemens niet te veroordelen op zijn/haar zienswijze. Als het mij heeft geholpen richting te geven aan mijn leven, zal het elke individu ook dienen. Het zijn deze menselijke attitudes die op hun beurt invloed hebben op sociale organisaties, economische activiteiten en politiek beleid, want het is het menselijk denken dat van invloed is op onze beweegredenen en die ervoor zorgt dat we doen wat we doen.

“Om de wereld te veranderen en de problemen op te lossen, moeten we veranderen hoe mensen zich gedragen, om te veranderen hoe mensen zich gedragen, moeten we veranderen wat ze denken en om te veranderen wat ze denken, is het essentieel te veranderen wat ze geloven. Een gevleugelde uitspraak is:  “IK BEN WAT IK DENK”.

De enige manier om dus verandering te brengen in een denk- en geloofspatroon van mensen, is het van belang ze overtuigende nieuwe en frisse ideeën  te presenteren. Kortom, de oplossing voor de problemen van deze wereld ligt in de macht van het “IDEE”; een nieuwe ideologie, die de wereld op zijn kop zal zetten maar uiteindelijk zal leiden tot de “Utopia”. Maar kunnen we dat alleen? Nee. Het enige wat we kunnen, en dat is al heel veel, is zelf te zorgen dat elke individu ernaar toewerkt een beter mens te worden en dat die microwereld waarin we leven, met kleine stapjes beter wordt. Door woord en daad.

Om een goed en duidelijk voorbeeld aan te halen is de krachtige stap van het Britse volk om uit de EU te treden en de verkiezing van President D.Trump, namens het Amerikaans volk. Twee historische gebeurtenissen, die waarschijnlijk ook uit een idee zijn ontstaan. Die ideologie van deze twee volkeren heeft de wereld letterlijk op zijn kop gezet. Verder hebben deze gebeurtenissen elk op hun beurt geleid tot zelfevaluatie van de EU en de “Democrats”en biedt het de mogelijkheid tot verandering. Verandering in beleid, inzicht en benadering. In die zelfreflectie bestaat er naar mijn inziens dan ruimte voor nieuwe ideeën. “Een betere wereld begint bij jezelf”!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s